Het communicatievak verandert snel. We werken hybride, gebruiken AI, schakelen continu tussen strategie en uitvoering. Maar midden in die ontwikkeling ligt een ongemakkelijke vraag:
Hoe leren we dit vak eigenlijk nog écht van elkaar?
In mijn recente bijdrage aan Frankwatching onderzoek ik precies die vraag. Niet vanuit modellen of nieuwe tools, maar vanuit de praktijk van het vak zelf.
👉 Lees hier het volledige artikel op Frankwatching:
https://www.frankwatching.com/archive/2026/01/15/leren-van-elkaar-in-het-communicatievak/
Leren gebeurt niet alleen via theorie
Opleidingen, frameworks en vakliteratuur zijn belangrijk. Ze geven taal en structuur.
Maar communicatie leer je niet alleen uit boeken.
Je leert het vak door:
-mee te lopen met een ervaren adviseur
-samen een directieoverleg voor te bereiden
-na een lastig gesprek te reflecteren op wat er écht gebeurde
-te zien hoe iemand in het moment schakelt
Daar zit nuance. Timing. Onderstroom. En precies daar ontwikkelt zich vakmanschap.
In veel organisaties is die vanzelfsprekende nabijheid minder geworden. We plannen efficiënter, werken vaker op afstand en kijken meetings terug in plaats van dat we er samen in zitten. Daarmee verdwijnt ook een deel van het impliciete leren.
Leermeesterschap in het communicatievak
In mijn artikel introduceer ik het begrip leermeesterschap.
Geen officiële functie. Geen nieuw model.
Maar een professionele houding.
Leermeesterschap betekent dat ervaren communicatieprofessionals hun werk zichtbaar maken. Dat ze niet alleen uitvoeren, maar ook meenemen:
-Waarom kies je voor deze interventie?
-Wat zie je gebeuren in de dynamiek?
-Welke belangen spelen onder tafel?
-Waar twijfel je zelf over?
Dat vraagt openheid. Tijd. En de bereidheid om niet alleen expert te zijn, maar ook gids.
Juist in interne communicatie – waar groepsdynamiek, cultuur en betekenisgeving een grote rol spelen – is dit essentieel. Het vak gaat over meer dan informeren. Het gaat over begrijpen hoe mensen samen functioneren in een organisatie.
En dat leer je niet uit een PowerPoint.
Wat er op het spel staat
Als we het leren van elkaar niet actief organiseren, verschraalt het vak.
Dan wordt communicatie:
-technischer
-instrumenteler
-sneller
-maar ook vlakker
Terwijl organisaties juist behoefte hebben aan communicatieprofessionals die kunnen duiden, verbinden en betekenis geven. Professionals die zien wat er onder de oppervlakte speelt.
Vakontwikkeling is dus geen individueel project. Het is een collectieve verantwoordelijkheid.
Waarom ik dit onderwerp belangrijk vind
Als communicatieantropoloog kijk ik naar organisaties als sociale systemen. Als tribes. Met rituelen, informele regels, machtsdynamieken en verhalen die bepalen wat er écht gebeurt.
Dat perspectief vraagt oefening. Observatie. Reflectie.
En vooral: samen leren kijken.
Leermeesterschap is voor mij geen nostalgie naar “vroeger op kantoor”. Het is een bewuste keuze om vakmanschap levend te houden in een tijd waarin efficiëntie vaak wint van verdieping.
Wil je de volledige uitwerking lezen, inclusief voorbeelden uit de praktijk?
Dan nodig ik je uit om mijn artikel op Frankwatching te lezen:
👉 https://www.frankwatching.com/archive/2026/01/15/leren-van-elkaar-in-het-communicatievak/
Doorpraten?
Ben je verantwoordelijk voor interne communicatie en wil je werken aan vakontwikkeling binnen je team? Of ben je benieuwd hoe je leermeesterschap concreet kunt vormgeven in jouw organisatie?
Neem gerust contact op. Ik denk graag met je mee.
